Wyjaśnienie Layer-Zero Blockchain - infrastruktura meta-chain i tokenomika

Szachy stały się jedną z najpopularniejszych gier online na świecie. Najbardziej prawdopodobną przyczyną tego fenomenu jest fakt, że niezwykle łatwo jest zalogować się na Chess.com i rozegrać kilka partii.

Porównując to doświadczenie z dawnymi czasami, gdy aby zagrać w szachy, trzeba było zapisać się na lokalny turniej, by zostać pokonanym przez 12-latka, przegrywanie w szachy stało się dziś o wiele bardziej dostępne dla każdego.

Jedyną rzeczą, która naprawdę zmieniła się w szachach, nie była sama gra, ale raczej to, jak łatwo było w nią grać kiedykolwiek i gdziekolwiek miałeś ochotę.

A strona internetowa "Chess.com" nie wymyśliła gry w szachy. Zamiast tego zbudowali infrastrukturę internetową, która pozwala na interoperacyjność między milionami graczy na całym świecie.

Koncepcja ta przypomina nieco sposób, w jaki "warstwa zero" działa w Web3. Podobnie jak ty i Gonzales z Urugwaju prawdopodobnie nigdy nie zagralibyście razem w szachy bez dzisiejszej infrastruktury online - dwa łańcuchy bloków, takie jak Bitcoin i Ethereum, nigdy nie współdziałałyby bez protokołu warstwy 0.

Co oznacza "Layer-Zero" lub "Meta-Chain" w kryptowalutach?

Protokoły warstwy zerowej, znane również jako "meta-łańcuch", są podstawową infrastrukturą, która umożliwia interoperacyjność między dwoma różnymi blockchainami.

Same w sobie blockchainy są wyspami, które tak naprawdę nie są zaprojektowane do interakcji ze sobą. To dlatego opłaty za gaz z Bitcoina i Ethereum różnią się i dlatego aktywa lub dane nie mogą swobodnie przemieszczać się między nimi bez obejścia.

Jak więc możemy zamienić ETH na BTC i odwrotnie?

Chociaż "opakowane tokeny" były jednym z najczęstszych rozwiązań tego problemu, są one raczej łatką niż prawdziwą poprawką.

Zawinięty token po prostu reprezentuje "lustrzane" aktywa w innym blockchainie, podczas gdy prawdziwe natywne tokeny pozostają zablokowane w mostku. Oczywiście, to działa, ale proces ten opiera się na osobach trzecich i jest czaso- i energochłonny ze względu na potrzebę opiekunów, walidatorów i wielu etapów transakcji.

Protokoły Layer Zero podchodzą do tej kwestii w inny sposób. Zamiast tworzyć syntetyczne wersje aktywów w innym łańcuchu bloków, meta-chainy zapewniają uniwersalną warstwę komunikacyjną, która znajduje się między łańcuchami bloków, umożliwiając im bezpośrednią komunikację bez pośredników.

Internet jest bardzo fizyczny i bez ogromnych kabli przekazujących dane pod wodą między kontynentami, nie mielibyśmy pojęcia, co dzieje się teraz w Birmingham (pada deszcz, co za niespodzianka).

W podobny sposób meta-chainy są podwodnymi kablami Web3. Nie zmieniają one samych blockchainów, tak jak kable nie zmieniają komputerów po obu stronach. To, co robią, to zapewnienie infrastruktury, która umożliwia komunikację.

Technologia ta jest ważna, ponieważ rozwiązuje jedną z największych przeszkód w Web3: fragmentację aktywów, w której blockchainy mają trudności z komunikowaniem się ze sobą.

Czym L0 różni się od Layer 1 i Layer 2 (architektonicznie)

Warstwa Zero definiuje sposób, w jaki wiadomości, dowody, a czasami obowiązki walidatora przepływają przez oddzielne L1. Samodzielne łańcuchy bloków, takie jak Bitcoin, nie mają rzeczywistej możliwości interakcji z inną siecią. Chociaż ma to swoje zalety, takie jak bezpieczeństwo i niezależność od centralizacji, tworzy to również próżnię możliwości, ponieważ inwestorzy i instytucje nadal przyjmują nie tylko pojedynczy blockchain, ale cały łańcuch sieci.

Łańcuchy bloków warstwy 1 są całkowicie niezależne, co oznacza, że polegają tylko na sobie w celu walidacji i wykonywania transakcji. Sposób, w jaki każdy blockchain weryfikuje swoją aktywność, zależy od jego mechanizmu konsensusu, ale cel jest zawsze ten sam: osiągnięcie porozumienia między walidatorami.

I na tym właśnie polega różnica między sieciami warstwy 1 i warstwy 0. Zamiast walidować poszczególne transakcje, waliduje wiadomości i dowody, które umożliwiają interakcję różnych warstw 1.

Architektonicznie, meta-chainy osiągają to poprzez uniwersalną warstwę komunikacyjną, która znajduje się pod poszczególnymi blockchainami. Zamiast więc faktycznego blockchaina odpowiedzialnego za walidację transakcji, warstwa zero koncentruje się na wdrożeniu zewnętrznej struktury, która zamiast tego waliduje komunikację między różnymi sieciami.

Aby to zadziałało, protokoły warstwy 0 zazwyczaj opierają się na kilku kluczowych komponentach:

• Łańcuchy przekaźnikowe lub koncentratory: Centralny łańcuch koordynujący (taki jak Polkadot's Relay Chain lub Cosmos Hub), który łączy wiele Layer-1 i zarządza komunikacją między nimi.
• Lekkie klienty: Lekkie systemy weryfikacji, które pozwalają jednemu blockchainowi sprawdzić stan innego bez uruchamiania jego pełnego węzła. Zmniejsza to koszty ogólne przy jednoczesnym zachowaniu zaufania.
• Współdzielone modele bezpieczeństwa: W niektórych projektach warstwa 0 zapewnia wspólny zestaw walidatorów, który zabezpiecza wiele warstw 1 jednocześnie, zapewniając, że mniejsze łańcuchy korzystają ze zbiorowego bezpieczeństwa sieci.
• Protokoły komunikacji między łańcuchami bloków (IBC): Standaryzowane ramy (takie jak Cosmos IBC), które definiują sposób, w jaki pakiety danych przemieszczają się między łańcuchami, w tym zasady uwierzytelniania i ostateczności.
• Cross-Chain Proofs: Dowody kryptograficzne, które potwierdzają, że zdarzenie miało miejsce w jednym łańcuchu i może być bezpiecznie wykorzystane przez inny łańcuch.

Kluczowe protokoły i sieci wykorzystujące L0/meta-chain

Niektóre z najważniejszych protokołów meta-chain aktywnie łączą sieci kryptograficzne, pracując na rzecz zglobalizowanej, ale zdecentralizowanej infrastruktury płatności cyfrowych.

Polkadot (Relay Chain & Parachains)

Polkadot (DOT) jest zbudowany wokół łańcucha przekaźników, który jest siecią rdzeniową sieci składającej się z wielu łańcuchów, z których składa się Polkadot. Łańcuch przekaźnikowy jest odpowiedzialny za połączenie wielu niezależnych łańcuchów bloków zwanych "spadochronami".

Jest to cała koncepcja stojąca za Polkadot jako projektem. Ma on stać się centrum, w którym wiele łańcuchów bloków, natywnych lub zewnętrznych, może bezpiecznie współdziałać. I choć nie rozwiązuje on kwestii interoperacyjności między zewnętrznymi blockchainami, przedstawia ramy skalowalnej, bezpiecznej i skoordynowanej komunikacji między parachainami - umożliwiając projektom opartym na Polkadot skupienie się na innowacjach, a nie na ponownym wymyślaniu mechanizmów konsensusu lub budowaniu od podstaw złożonych rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa i interoperacyjności.

Cosmos (IBC + Sovereign Chains)

Cosmos przyjmuje nieco inne podejście do projektowania meta-chainów. Tutaj każdy blockchain (zwany strefą) jest suwerenny i niezależnie odpowiedzialny za walidatory, zarządzanie i tokenomikę.

Strefy te są połączone za pomocą protokołu Inter-Blockchain Communication (IBC), który działa jako ustandaryzowana warstwa komunikacyjna w całym ekosystemie Cosmos.

Avalanche (architektura podsieci)

Avalanche również wykorzystuje koncepcję warstwy zero/meta-chain poprzez swoją architekturę podsieci. Podobnie jak w przypadku Polkadot, sieć Avalanche składa się z sieci głównej, która obejmuje wszystko.

Deweloperzy mogą jednak uruchamiać niezależne łańcuchy bloków, zwane podsieciami, a każda z tych podsieci może definiować własne zasady, takie jak zarządzanie, a nawet maszyny wirtualne, a wszystko to w ramach konsensusu i infrastruktury Avalanche.

LayerZero (Cross-Chain Messaging)

Podczas gdy poprzednie projekty koncentrowały się na budowaniu interoperacyjnej infrastruktury blockchainów, u ich podstaw nadal są one "rozdrobnione" i nie mogą komunikować się z sieciami zewnętrznymi. Podczas gdy Bitcoin jest bardzo dużą wyspą, projekty takie jak Polkadot są raczej archipelagiem mniejszych wysp, które mogą komunikować się ze sobą, ale nie ze światem zewnętrznym.

layerZero bezpośrednio rzuca temu wyzwanie. Skupia się mniej na tworzeniu scentralizowanego blockchaina nadzorującego mniejsze sieci, ale raczej LayerZero koncentruje się na tworzeniu ram komunikacyjnych między ekosystemami, umożliwiając różnym blockchainom bezpośrednią komunikację między sobą.

System opiera się na węzłach Ultra Light Nodes (ULN), które nie przechowują pełnych danych blockchain, ale zamiast tego weryfikują transakcje międzyłańcuchowe za pomocą dowodów kryptograficznych. Wykorzystuje on połączenie wyroczni (która dostarcza nagłówki bloków z jednego łańcucha do drugiego) i przekaźnika (który dostarcza dowody transakcji). Razem zapewniają, że gdy zdarzenie ma miejsce w łańcuchu A, łańcuch B może mu zaufać i działać na jego podstawie bez polegania na powiernikach lub opakowanych tokenach.

Tokenomika: na co zwrócić uwagę (ekonomia sekwencera/walidatora, dostępność danych, zachęty do decentralizacji)

Przy ocenie projektów Layer-Zero tokenomika odgrywa kluczową rolę. Walidatory i sekwencery są sercem tego typu sieci, a sposób ich motywowania powinien zapewniać wyraźne poczucie "użyteczności" tokena zarządzania.

Kolejnym kluczowym czynnikiem jest dostępność danych. Dobry protokół powinien gwarantować dostępne i zdecentralizowane przechowywanie danych, ponieważ wskaźnik ten ma zasadnicze znaczenie dla przyszłej skalowalności.

Dobre tokeny zarządzania powinny zachęcać i nagradzać uczestnictwo. Obejmuje to zarządzanie, takie jak prawa głosu posiadaczy tokenów, a także zachęty finansowe, takie jak staking.

Podobnie jak w przypadku każdego projektu, zwracanie szczególnej uwagi na podaż i harmonogramy nabywania uprawnień/odblokowywania tokenów zmniejsza ryzyko nagłych wstrząsów rynkowych lub koncentracji tokenów, które mogą zostać sprzedane w każdej chwili.

Dlaczego ma to znaczenie dla traderów/inwestorów i jak oceniać projekty?

Inwestowanie w kryptowaluty polega, a przynajmniej powinno polegać, na inwestowaniu w innowacje. A jeśli o to chodzi, sieci Layer-Zero/Meta-Chain stanowią jedną z najbardziej innowacyjnych koncepcji w całym zakresie Web3.

Możliwość posiadania uniwersalnej metodologii komunikacji między różnymi łańcuchami bloków oznacza coś więcej niż tylko ułatwienie przenoszenia aktywów. Oznacza to również szybszy rozwój technologiczny, powszechne przyjęcie i znacznie bardziej skalowalną technologię Web3 w przyszłości.

Często zadawane pytania

Czym jest Layer-Zero w kryptowalutach?

Layer-Zero to podstawowy protokół, który umożliwia interoperacyjność i komunikację między różnymi łańcuchami bloków.

Czym różni się Layer-Zero od Layer-1 i Layer-2?

Layer-Zero waliduje wiadomości między łańcuchami, podczas gdy Layer-1 waliduje transakcje, a Layer-2 koncentruje się na rozwiązaniach skalujących.

Dlaczego protokoły Layer-Zero są ważne dla Web3?

Rozwiązują one problem fragmentacji blockchaina, umożliwiając płynne przenoszenie aktywów i danych między sieciami.

Które projekty wykorzystują Layer-Zero lub meta-chain?

Polkadot, Cosmos, Avalanche i LayerZero są wiodącymi przykładami protokołów Layer-Zero.

Czego inwestorzy powinni szukać w tokenomice Layer-Zero?

Kluczowymi czynnikami są silne zachęty dla walidatorów, zdecentralizowana dostępność danych i sprawiedliwa dystrybucja tokenów.